അയ്യപ്പന് പോയി… അതെ, അയ്യപ്പന് എന്ന കവി ഈ മണ്ണില് നിന്ന് കുതറിയോടി, കവിതയെ ജീവിതമാക്കിയ അപൂര്വം ജനുസ്സില് പെട്ട കവി. കയ്പുറ്റ ജീവിതാനുഭവങ്ങള് ആവിഷ്കരിച്ചു കൊണ്ടു് കവിതയ്ക്ക് പുത്തന് ഭാവുകത്വം രൂപപ്പെടുത്തി അയ്യപ്പന്. അയ്യപ്പന്റെ ജീവിതവും കവിതയും ഒന്നായിരുന്നു. ആധുനികതയുടെ കാലത്തിനു ശേഷമുള്ള തലമുറയിലെ മലയാളത്തിലെ പ്രമുഖനായ കവി എ. അയ്യപ്പന് 2010 ഒക്ടോബര് 21നു തന്റെ കവിതകള് ബാക്കി വെച്ചു എന്നെന്നേക്കുമായി വിട പറഞ്ഞു. ഇന്നേക്ക് ഒരു വര്ഷം മുമ്പേ അനാഥമായി ആശുപത്രിക്കിടക്കയില്, അതെ അയ്യപ്പന് പോയി, ജീവിതത്തില് നിന്നും കുതറിയോടി…
അയ്യപ്പന് അവസാനമായി എഴുതിയ പല്ല് എന്ന കവിത
“അമ്പ് ഏതു നിമിഷവും
മുതുകില് തറയ്ക്കാം
പ്രാണനും കൊണ്ട് ഓടുകയാണ്
വേടന്റെ കൂര കഴിഞ്ഞ് റാന്തല് വിളക്കുകള് ചുറ്റും
എന്റെ രുചിയോര്ത്ത്
അഞ്ചെട്ടു പേര്
കൊതിയോടെ
ഒരു മരവും മറ തന്നില്ല
ഒരു പാറയുടെ വാതില് തുറന്ന്
ഒരു ഗര്ജ്ജനം സ്വീകരിച്ചു
അവന്റെ വായ്ക്ക് ഞാനിരയായി”
കറുപ്പ്, മാളമില്ലാത്ത പാമ്പ് , ബുദ്ധനും ആട്ടിന്കുട്ടിയും, ബലിക്കുറിപ്പുകള്, വെയില് തിന്നുന്ന പക്ഷി, ഗ്രീഷ്മവും കണ്ണീരും, ചിറകുകള് കൊണ്ടൊരു കൂട്, മുളന്തണ്ടിന് രാജയക്ഷ്മാവ്, കല്ക്കരിയുടെ നിറമുള്ളവന്, തെറ്റിയാടുന്ന സെക്കന്റ് സൂചി (എ. അയ്യപ്പന്റെ ഓര്മ്മക്കുറിപ്പുകള്), പ്രവാസിയുടെ ഗീതം, ചിത്തരോഗാശുപത്രിയിലെ ദിവസങ്ങള്, ജയില് മുറ്റത്തെ പൂക്കള്, ഭൂമിയുടെ കാവല്ക്കാരന്, മണ്ണില് മഴവില്ല് വിരിയുന്നു, കാലം ഘടികാരം എന്നിവയാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രധാന കൃതികള്
അയ്യപ്പന്റെ ഓര്മ്മയ്ക്ക് മുമ്പില് eപത്രം ആദരാഞ്ജലികള് അര്പ്പിക്കുന്നു.
